Achterstallig onderhoud aan het MT

Tijd voor bezinning. Na een periode van drukte, spoed, spanning, groei, crisis of op welke manier dan ook “hollen” is soms nodig om even “stil te staan”. Niet letterlijk stilstaan als in “niets doen”. Maar stilstaan bij vragen zoals: “Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?”; “Waar ben ik eigenlijk goed in?” en “Waar word ik gelukkig van?”. Stilstaan om je te realiseren waar je eigenlijk mee bezig bent. Ben je nog wel met de goede dingen bezig? Of ben je zo druk geweest dat je onderweg allerlei onbewuste keuzes (of non-keuzes) hebt gemaakt. Consolidatie, bezinning, pas op de plaats, zingeving; noem het zoals je wilt. Tijd voor dat dus….

even bezinnen

Mijn eigen beziningsmoment
Natuurlijk is er voor mij altijd een aanleiding om een blog te schrijven. In dit geval bevind ik mezelf in zo’n bezinningsfase. Afgelopen periode heb ik veel uren gedraaid en meerdere mooie trajecten naast elkaar mogen doen. En dan komt er na zo’n drukke periode – zoals vaak in consultancy – een periode waarin het even wat rustiger is. Ik zou dit als een probleem kunnen zien en dan als een kip zonder kop op jacht kunnen gaan naar “nieuwe handel”. “Maakt niet uit wat, als ik maar uren kan draaien”. Die verleiding is soms best groot. Ik heb echter ook de mogelijkheid om deze “rust” als gift te beschouwen en te bezinnen. Hmmm… één keer raden welke keuze ik maak. Getuige dit artikel start ik dus met de laatste optie. Maar wat als zo’n rustmoment niet vanzelf op je pad komt (of – zoals ik vaker zie – je hem niet als zodanig herkent)? Dan is het raadzaam om deze zelf te creëren. En dat is nou precies hetgene wat me duidelijk wordt in mijn bezinningsmoment. Ik wil mensen begeleiden bij die bezinningsmomenten (en het vervolg!).

cropped-marc.jpg

Transformeren
In mijn “rustmoment” evalueer ik wat mij de afgelopen perioden gelukkig heeft gemaakt en wat ik dus vaker op mijn pad wil hebben. Dan kom ik tot de conclusie dat ik het geweldig vindt om transformaties te mogen initiëren, stimuleren, begeleiden, etcetera. En dan met name transformaties van bedrijven, directies en managementteams. Daar word ik blij van en ben ik blijkbaar goed in (mag je dat van jezelf zeggen in Nederland?). “Transformeren? Weer zo’n hippe term…” hoor ik je denken. “Is dat hetzelfde als kantelen?” Hmmmm… misschien wel. De term is voor mij echter minder relevant. Het gaat mij vooral om het verschil met reorganiseren. Want daar geloof ik niet in. Reorganiseren is “iets anders gaan doen met behoud van de oude overtuigingen“. Denk daarbij bijvoorbeeld aan een management dat betrokkenheid van de medewerkers wil vergroten. Betrokken medewerkers presteren immers goed zo heeft het management gehoord. Aldus worden de medewerkers op een training “leiderschap” gestuurd. Het moeten allemaal “leiders” worden die verantwoordelijkheid nemen en vooral meer doen dan hun eigen tuintje schoonvegen. Reorganiseren dus. Maar wat missen we hier dan om over een transformatie te kunnen spreken? Weet jij het?

cruyff

Je gaat het pas zien als je het door hebt
Alles wat je nodig hebt is al in je leven en alles wat je nodig hebt om je dromen te realiseren heb je al in je. Je moet het alleen wel zien. En belangrijker nog: je moet het door hebben (aldus Cruijff). In transformaties draait alles om het verwerven van nieuwe inzichten die zich doorvertalen in nieuwe overtuigingen. In het voorbeeld hierboven stuurt het management op gedrag. Ze zien wat de waarde is van “betrokken medewerkers”. Maar ze hebben het nog niet door. Ik schreef in een eerder artikel al over voorbeeldgedrag van het management. In een leiderschapstraining die ik momenteel verzorg, kwam het onderwerp weer duidelijk aan de orde. En natuurlijk is er bij de deelnemers veel gemis van voorbeeldgedrag van het MT. Ze zien het wel maar hebben het niet door. Ik gebruik hiervoor altijd een simpel voorbeeld: “Hoe kun je een kind leren om met mes en vork te eten als je er tegenover met je handen zit te eten?” Transformeren begint dus van binnenuit. Bij jezelf en je eigen overtuigingen. Vindt het management uit het voorbeeld betrokkenheid van medewerkers wel écht belangrijk? Hoe betrokken zijn zij dan zelf? Of gelden de nieuwe regels niet voor hen? Want zij zijn immers drukker met belangrijkere zaken… Zo is een reorganisatie is gedoemd te mislukken.

je moet met mes en vork eten!

Achterstallig onderhoud
Goed, terug naar de titel van dit artikel. Ik heb de afgelopen periode dus verschillende bedrijven geholpen bij het wegwerken van achterstallig onderhoud. Ik help ze om even een pas op de plaats te maken. En hoe luidt de vraag waarmee ze bij me terecht kwamen? Die kan nogal verschillend zijn. Maar in de basis zit er altijd een element in dat er veel energie in het proces wordt gestoken en dat dit relatief weinig oplevert. Een soort gevoel van roeien tegen de stroming in. Mensen die niet meewerken. Weinig betrokkenheid bij de medewerkers. Steeds harder werken met steeds minder resultaat. Negativiteit. Veel onvrede en onderling gerommel en geroddel. De klachten kunnen van heel concreet tot heel vaag zijn. Als voorbeeld komen onderstaande zinnen uit een bericht van een klant vóór aanvang van een opdracht:
– Na elke MT meeting is er telkens ontevredenheid bij een aantal personen.
– We werken allemaal veel, maar soms in verschillende richtingen met als resultaat dat we weinig vooruit komen.
– We vallen elkaar vaker af dan dat we elkaar ondersteunen.
– Daardoor demotiveren we elkaar vaak en stralen we negativiteit uit in plaats van dat we elkaar te motiveren wat extra energie oplevert.
Herkenbaar? Ik maak wel vaker de vergelijking met een auto. Waaraan merk je bij een auto dat er achterstalling onderhoud is? Van een klein rammeltje tot concrete dingen die niet meer naar behoren werken zoals slecht remmen of stotteren. Je rijdt er in ieder geval niet fijn meer in en vraagt je af hoe lang je er nog (veilig) in kunt rijden. En je weet dat het geld gaat kosten om de gebreken weg te werken. En dat je even niet meer in de auto kunt rijden… Maar ja… daar heb je geen tijd voor. Toch?

tegen de stroom in

Chaos, onzekerheid, crisis
Een transfromatie begint met het inzien dat het oude niet meer werkt. Dat systeem zal losgelaten moeten worden. En dat is spannend, zelfs als je weet dat het oude systeem “op” is. Het voelt als oude schoenen weggooien voordat je nieuwe hebt. Daar schreef ik eerder al eens over (lees hier maar eens…). Om te kunnen transformeren is het wezenlijk om het oude systeem los te laten. En als het nieuwe systeem er dan nog niet is? Dan ontstaat er eerst chaos, onzekerheid, crisis. Deze overgangsfase is m.i. wezenlijk om tot een volledige transformatie te komen. Vanuit die chaos kan iets wezenlijk nieuws ontstaan. En gedurende die onzeker periode? Dan is de winkel meestal gewoon open.

geopend tijdens verbouwing

Gegarandeerd succes
En dan maar hopen dat de nieuwe situatie beter is dan de oude. Want daar bestaat nooit garantie op. Je kunt er wel in geloven. En ervoor gaan. En als je er echt in gelooft én en echt voor gaat… hoe groot is dan de kans dat het niet beter wordt? Wat mij betreft nul. Ik heb het nog niet meegemaakt in ieder geval. Maar ja: “ervaringen uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst“.

En toch durf ik me aan het resultaat te committeren. Wil je weten hoe? En waarom? Drink eens een kop koffie met me.

 

Ik wens je veel zinvolle komkommertijd!

 

Marc

PS
Tijd voor de volgende stap, acquisitie 🙂 Mag ik jouw bedrijf helpen in een transformatie?

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.