Bang voor gezichtsverlies

Sta je voor een lastige keuze? Moet je vasthouden aan je positie binnen het bedrijf waar je werkt, ergens wel wetend dat je hier niet goed tot je recht komt? Of doe je “een stap terug” en ga je (weer) datgene doen waar je plezier uit put en waar je in je kracht staat? Beide keuzes hebben voordelen maar zeker ook nadelen. Veelal wordt de keuze uitgesteld (en van uitstel komt…..) uit angst voor de negatieve gevolgen. Gezichtsverlies is daarin een belangrijke speler. In dit artikel leg ik uit waarom ik denk dat dat een drog-argument is.

 

verandercurve

 

“Bang voor gezichtsverlies” verder lezen

Heb je er de kracht wel voor?

Empowerment, in je kracht staan of iemand in zijn kracht zetten… Termen die je waarschijnlijk allemaal wel eens hebt gehoord. Sta jij in je kracht? Of heb je geen idee wat dat inhoudt? En weet je hoe je in je kracht komt te staan of hoe je iemand in zijn kracht zet? En… waarom zou je dat eigenlijk willen? Antwoorden vind je in dit artikel vol kracht.

 

 

“Heb je er de kracht wel voor?” verder lezen

Het Peter principle

Ambitieus – je moet je bijna schamen als je het niet bent. Genoegen nemen met iets beneden je niveau? Dat is toch “not done”. We moeten dus allemaal carrière maken. Voor de wereld en ook voor onszelf natuurlijk. Maar wanneer is het voldoende? Wanneer ben je tevreden? En hoe bepaal je dat je aan je plafond zit? En is dat dan je glazen plafond of niet? En wat als je te ver doorschiet?

aan je plafond zitten

“Het Peter principle” verder lezen

Een hond heeft een baas

We hebben in Nederland een allergie tegen “baas”. Dat geeft ons een gevoel van ongelijkheid en misschien wel het gevoel van “slaaf zijn”. En dat willen we niet. En toch zie ik heel veel mensen zichzelf opstellen als slaaf. Verrassend toch? En de baas spelen? Niks mis mee!

hond

“Een hond heeft een baas” verder lezen

Mooi van buiten en rot van binnen

Wat is de overeenkomst tussen de camper van een vriend van me en reorganisaties? Je raadt het al: mooi van buiten en rot van binnen. Aan de hand van het voorbeeld van de camper leg ik de link naar wat ik in de dagelijkse praktijk zie bij bedrijven. En natuurlijk geef ik je ook handvatten hoe het wel moet.

camper-vw

De oude opknapper
Mijn vriend – laten we hem voor het gemak weer Jan noemen – kocht een oude volkswagen camper. Een opknapper. Beter gezegd: hij kocht een oud volkswagenbusje waarvan hij een camper ging maken. Zoals gezegd, een opknapper, want er moest best wat aan gebeuren. Motorisch in prima staat, dat kunnen die duitsers wel. Verder had het busje best wat roest en was “kaal”. Jan is super handig en ging vol passie aan de slag. Deze bus zou de ideale camper voor hem zijn. Allereerst natuurlijk het dak repareren, want die lekte hier en daar. En daarna natuurlijk de inrichting. Jan bouwde er een mooi keukentje in met veel leuke, mooie en handige details. Jan is naast handig ook creatief en origineel. Logisch dat hij daar veel plezier aan beleefde. Naast de keuken moest er natuurlijk iets slims worden bedacht voor het zitten en slapen. Met een werkelijk geniale zelfbedachte constructie werd de bed-/bank-constructie in elkaar gezet. En natuurlijk werd de binnenkant van de bus mooi aangekleed. Het resultaat? Een zelfgemaakte en bedachte camper om je vingers bij af te likken. Dus… lekker ermee op vakantie.

tente combi

Gedesillusioneerd
In de praktijk kwam Jan er echter al snel achter dat de klussen die hij had gedaan goed werkten. De keuken, de bedbank, de handige snufjes. De camper was precies wat hij zich ervan had voorgesteld. Tot zover een blije en gelukkige Jan. Echter hij bleek toch minder handig keuzes gemaakt te hebben. Onderhuids was er van alles aan de hand met zijn nieuwe liefde. Bij de eerste bui kreeg hij natte voete. En de auto vertoonde toch ook wel wat kuren in het gebruik. Eigenlijk was Jan in de vakantie drukker met zijn huisje rijdend te houden dan met het genieten ervan. Thuisgekomen (gelukkig…) werd de auto toch maar eens door een professional onder de loupe genomen. Helaas bleek er zoveel mis met de auto dat de herstelkosten te hoog zijn. Jan was een illusie armer.

chassis rot

Naïef
Best naïef van Jan, toch? Wie gaat er nu een busje helemaal mooi maken zonder zich ervan te overtuigen dat “de basis” goed is. Nou, Jan dus. En hij is lang niet de enige.  En bij Jan gaat het “maar” om een camper. Hoe zou het dan gaan bij de bedrijven waar ik kom? Ik zie intelligente, ervaren managers dag in dag uit bezig met hetzelfde. Poetsen aan de buitenkant. Roestplekken? Even een schuurpapiertje erover en een lik verf. Zo, dat ziet er weer goed uit. Maar je kunt er vergif op nemen dat in no time die roest er weer doorheen komt. Weer schuren en een lik verf erover? Het gebeurt. Echt. En ik denk dat jij die voorbeelden ook wel kent. Vanuit je omgeving. Want jij doet zoiets natuurlijk niet. Jij niet…

noverox

Symptoombestrijding
Op deze manier repareren of reorganiseren zorgt hooguit voor korte duur voor verbetering. Wat mij betreft zijn zeker 90% van de reorganisaties die ik tegenkom symptoombestrijding. Dat betekent korte termijn denken en brandjes blussen. En dat kan best zinvol zijn. Als je bewust ergens een tijdelijk lapmiddel op aanbrengt – in de wetenschap dus dat het alleen “for the time being” wat verlichting zal brengen – kan dat een heel goede keuze zijn. Maar doe je dat echt bewust dan? Of hoop je  – tegen beter weten in –  dat dit lapmiddel het wel langer volhoudt. En wat is de prijs die je voor die illusie betaalt? De lange termijn schade wordt daardoor vrijwel altijd alleen maar groter. Met als gevolg dat reparatie niet meer mogelijk of zinvol is. Met het aanbrengen van de lapmiddelen wordt over het algemeen de schade “onder de kap” alleen maar groter.

bezieling

Transformeren = duurzaam verbeteren
Voor een duurzame, blijvende verbetering zul je het anders moeten aanpakken. Er zijn verschillende modellen aan de hand waarvan ik dat duidelijk kan maken. Je kunt de Golden Circle van Simon Sinek gebruiken, de Logische Niveaus van NLP, Seven Habits van Stephen Covey of – en dat heeft natuurlijk mijn voorkeur – mijn eigen model. Uiteindelijk gaat het erom dat een probleem niet kan worden opgelost op het niveau waar het wordt waargenomen. Ik zal je een voorbeeld uit mijn praktijk geven.
Ik heb een manager – laten we hem Piet noemen – gecoacht die veel onderhuidse problemen in zijn team had. Mensen deden niet wat er van ze verwacht werd en hadden dubbele agenda’s. In het kader van symptoombestrijding was Piet op zoek naar een “tool” waarmee hij de mensen in het gareel kon krijgen. Zweep erover en scherpe directieve aansturing dus? Hij was immers de baas!
Als het goed is (mag ik hopen…) voel je ergens wel aan dat dit het echte probleem niet oplost. Hooguit zullen mensen kortstondig doen wat hij zegt. Maar wat als hij de teugels tzt laat vieren. Of wanneer hij er niet is? En hoe lang denk je dat zijn mensen dit volhouden. Hij zou afstevenen op een hoog verloop en ziekteverzuim. En dat voelde Piet ergens ook wel aan. Hoe dan wel?
Er lag iets anders ten grondslag aan de waarneembare symptomen. Er was langere tijd zwalkend beleid geweest. Een enkeling binnen de organisatie leek bovendien boven de wet te staan; hij kon overigens ook erg goed met Piet opschieten. De medewerkers voelden zich niet gehoord en serieus genomen. Bovendien waren zij het vertrouwen kwijt in Piet.
In dit geval moesten er bij Piet “beperkende overtuigingen” worden getransformeerd. Hij was zich tot voor kort niet bewust dat zijn gedrag ten grondslag lag aan de bedrijfscultuur zoals die was ontstaan. Ik schreef al eerder over voorbeeldgedrag. Ook hij had een dubbele agenda en hield zich vaak niet aan afspraken (zoals: daar kom ik volgende week op terug; zoek ik voor je uit..). Verder spittend bleek dat hij grote angst had voor confrontaties. Die ging hij koste wat kost uit de weg. Een confrontatie stond voor hem gelijk aan het beschadigen van een relatie. En goede onderlinge relaties zijn van groot belang voor een succesvol team. In deze overtuiging schuilde o.a. het probleem van Piet.

wijzen

Transformeren heeft (helaas) tijd nodig
Ik wil een baby!” riep de baas. “Maar… het duurt negen maanden voordat een moeder een kind ter wereld kan brengen” “In dat geval” reageerde de baas “regel negen moeders voor me“. Iedereen begrijpt dat je ook met negen moeders geen kind binnen een maand ter wereld kan brengen. Een zwangerschap is een proces dat zijn tijd nodig heeft. Dat geldt ook voor transformaties. Het transformeren van inzichten (zowel persoonlijk als in teams) heeft tijd nodig. De ingesleten patronen hebben ook tijd gevergd en zitten diep. En het inslijten van nieuwe gewoontes heeft ook tijd nodig. Herken je dit: je weet dat je iets anders moet doen, maar het lukt je niet om de gewoonte te veranderen. Denk aan stoppen met roken, of gaan sporten, of gezonder eten. Dat zijn heel praktische voorbeelden die iedereen wel kent. En werkgerelateerd bijvoorbeeld beter plannen of prioriteiten stellen. Beter voor jezelf opkomen. Meer aandacht voor het personeel. Ga zo maar verder.

zwanger

Faciliteer jezelf en je team
Bij nagenoeg iedere transformatie is een kracht van buiten nodig. Als je het zonder hulp kon, had je het immers al gedaan toch? Ik begeleid dagelijks teams, de teamleiders en teamleden. En toch durf ik te zeggen dat ik ze niet duurzaam kan veranderen. Dat kunnen ze alleen zelf doen. Want een transformatie komt van binnenuit. Net als de motivatie om te transformeren. Ik kan je wel helpen om de motivatie te vinden door je bewust te laten worden van wat je nu eigenlijk doet en wat dat voor gevolgen heeft. Het is van groot belang dat je jezelf een eerlijk beeld vormt van de toekomst: hoe ziet deze eruit als ik niets verander? En als je dat niet wilt? Dan mag je die pijn gebruiken om in actie te komen en zelf te transformeren. De kans is groot dat je daarbij vanuit die pijn wel bereid bent om hulp te aanvaarden. Laten we daar eens over van gedachten wisselen.

 

Ik wens je een fijne vakantie. En na de vakantie… ga je het allemaal anders doen 🙂

 

Marc

 

 

Wie is nou echt authentiek?

Ik ben niet authentiek. Jij ook niet. Niemand die ik ken is authentiek. En toch ken ik veel mensen die het belangrijk vinden om authentiek te zijn. En pretenderen dat ook daadwerkelijk te zijn. Inclusief ik zelf. Tot voor kort dan. Ik beken bij deze dat ook ik voor een heel groot deel gevormd ben door mijn omgeving. Helaas moet ik constateren dat authentiek zijn een utopie is.

(niet) authentiek

Omgevingsbewustzijn
Ik kwam deze tekst tegen die voor mij erg goed duidelijk maakt waardoor wij niet authentiek (kunnen en mogen) zijn. Ik citeer Yolande Rommers, creatief therapeute bij Boven Jan in Galder: “Omdat we sociale wezens zijn, zijn we gevoelig voor hoe anderen met ons omgaan. Als we als kind worden gekwetst door mensen van wie we afhankelijk zijn, leren we om ons aan te passen zodat we hun liefde niet verliezen. Maar ook in ons dagelijks leven kunnen we bij anderen iets van beoordelingen op te merken waardoor we ervoor kunnen kiezen om onze gevoelens te verbergen en ons aan te passen. Omdat we niet uit de sociale boot willen vallen. Maar daar betalen we een prijs voor. Die varieert van (lichte) ontrouw aan ons zelf tot niet meer weten wie we ten diepste zijn. In de omgang met anderen leer je als het ware vaak om je innerlijk weten het zwijgen op te leggen”

Door je omgevingsbewustzijn, laat je jouw keuzes dus meer beïnvloeden door je omgeving (beter gezegd: door wat je denkt dat de omgeving van je verwacht) dan door jouw innerlijk kompas (jouw eigen gevoel). Je bepaalt zelf niet meer (in het hier en nu) wat je doet, maar wordt aangestuurd door jouw eigen beperkende overtuigingen. En op het moment dat je jezelf dat realiseert – bewust of onbewust – kun je je ten diepste ongelukkig voelen. Ook al lijkt voor je omgeving dat je alles goed voor elkaar hebt.

ook jij bent een kuddedier..

Jong geleerd is oud gedaan
Ik werd met mij neus op de feiten gedrukt toen ik lekker gek aan het doen was met mijn dochter van 11 jaar. Als je mijn artikelen leest, kun je je voorstellen dat ik probeer haar zelfbewust en met een open mind op te voeden. En toch zei ze tegen me: “Papa, ik vind het echt leuk als je gek doet. Maar wil jedat niet doen als mijn vriendinnen erbij zijn? Want dan schaam ik me een beetje…”. Dat wist ik al een tijdje, maar op dat moment drong het pas echt tot me door…. Ook mijn dochter van 11 ontkomt niet aan de conditionering van de omgeving. En een fractie later realiseerde ik me: en ik natuurlijk ook niet…

doe niet zo gek....

Zingeving
Die bewustwording zie ik bij veel leeftijdgenoten. Zo midden in je leven komt er een moment waarop je je afvraagt “Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Wat is het hogere doel? Wat maalt me echt gelukkig. Het is het moment dat je op zoek gaat naar zingeving. Je zou het de midlife kunnen noemen. Of niet natuurlijk als jou dat niet overkomt ☺.

Midlife? Of jongensdroom?

Een oefening om jouw zingeving te vinden.
Ik coach nu een jaar of 3 onder andere mensen die met dit zingevingsvraagstuk worstelen. Zij het dat dit aan het begin van e coaching meestal nog niet bewust zo heet. Het is een illusie om te verwachten dat je deze met een simpele oefening kunt vinden. Ik kan je vertellen dat wat mij betreft deze zoektocht de rest van mij leven duurt. En ik beleef daar iedere dag veel plezier aan.
Om een goed begin te maken, kan ik een vrij simpele oefening aanraden. Deze heeft mij destijds veel geholpen en pas ik vaak toe in de coaching. Het is de oefening waarin je de logische niveaus van NLP doorloopt. Als je op deze link klikt, vind je een duidelijke omschrijving daarvan. De oefening helpt je om een kompas voor jezelf te formuleren. Voor mij werkte het om daarna mijn affirmatie te formuleren en even later mijn persoonlijke doelstellingen. Hierover schreef ik al eerder in dit artikel over affirmatie en dit artikel over je persoonlijke missie.

logische niveaus

Ik ben dus niet authentiek en vind dat iedere keer dat ik me daarvan bewust ben erg vervelend. Het doet me pijn. Die pijn heb ik echter nodig als energiebron om in beweging te komen zoals ik twee artikelen geleden beschreef. Dus direct na het voelen van die pijn, voel ik de passie om weer met mezelf aan de slag te gaan. De volgende stap op mijn ontdekkingsreis. En daar word ik erg blij van.

Sketchboard (20150225 @ 23-00-02)

Wil je ook ontdekken wie je bent? En daarnaar handelen? Dan wens ik je veel pijnlijke momenten waarin je je realiseert dat je ontrouw bent aan jezelf. En het lef en de kracht om van daar uit in actie te komen.

Marc

Als je iemand kunt gebruiken om je te helpen om jouw eigen leven meer zin te geven, laat het me dan weten. Ik loop graag een stukje mee op jouw ontdekkingsreis

Emoties op de werkvloer zijn onprofessioneel

Huilen op je werk. Of boos worden. Je frustraties uiten. Dat is onprofessioneel en kan natuurlijk niet. En al helemaal niet als je een verantwoordelijke (of leidinggevende) rol hebt. We horen stabiel en voorspelbaar te zijn. Collega’s en klanten moeten weten wat ze aan je hebben en wat ze kunnen verwachten. Dan ben je pas professioneel. Die emoties hou je maar in de hand. Of stel je uit. Of uit je maar ergens anders. Maar emoties uiten op de werkvloer is onprofessioneel!

emoties uiten

Voelen is lastig
Ik ben opgeleid aan de Koninklijke Militaire Academie als beroepsofficier bij de Landmacht. Een typisch beroep waarbij voelen “onhandig” is. In tijd van oorlog neem je niet even de rust om stil te staan bij het overlijden van een dierbare. Of ga je niet even op een bankje zitten omdat je een beetje last hebt van een blaar op je hak. Ik heb dus geleerd om mijn gevoel “uit te zetten”. Erg handig, want daardoor kon ik veel meer aan dan “een normaal mens”, was ik als onderdeel van de grote machine betrouwbaar en voorspelbaar. Voelen is lastig omdat het zich niet laat plannen en sturen. Maar ik had niet geleerd hoe het werkte om het voelen weer “aan te zetten”. Ik was letterlijk afgestompt en een robot geworden. Gelukkig is dat jaren na het vertrek bij defensie nog goed gekomen. Helaas zie ik echter ook in het bedrijfsleven veel leidinggevenden die niet mogen voelen…..

Boos worden beschadigt relaties
Als leidinggevende leer je hoe je in bepaalde situaties moet reageren. Hoe reageer je op iemand die boos wordt of iemand die zijn werk niet naar behoren doet? Wat doe je als je geduld op de proef wordt gesteld? Wat doe je met een klant die ten onrechte van alles van je verlangt en nooit tevreden is, wat je ook doet? Allemaal reacties uit het boekje die maken dat je leert om een stabiele, effectieve en voorspelbare “professional” te zijn. En boos worden? Dat doe je dus niet. Overigens niet alleen als manager. In onze cultuur lijkt te gelden: Boos worden is not done omdat je daarmee een relatie beschadigt. Wat mij betreft is dat één van de meest beperkende overtuigingen die ik in mijn coachings tegenkom. In een eerder bericht schreef ik al over confronteren versus conflicteren. Hoe anders gaan zuid-europeanen daarmee om? Die mogen zich lekker laten gaan. En de keerzijde daarvan is dat zij leven met passie en temperament. Weinig “robot-gedrag”. Misschien is dat wel onderdeel van “leven als God in Frankrijk”.

god in frankrijk

Leven met passie
Ik verzorg op dit moment (in samenwerking met Blanchard) een groot leiderschapstraject. In dat traject wordt veel aandacht besteed aan het managen van veranderingen. En dat gaat over mensen. Dat gaat over passie. En dat gaat dus vooral over emoties. In mijn eigen woorden zijn emoties de bron van intrinsieke motivatie. Emoties vormen een vat vol potentiële energie. Maar net als een tank vol benzine, heb je niets aan die energie als je er niet goed mee omgaat. Benzine kan gevaarlijk en explosief zijn. Maar het kan ook een auto voortbewegen. Zo werkt het ook met emoties. Kijk eens goed naar het woord: e-motie. Motie betekent “beweging”. Ik zie een emotie als een persoonlijk gevoel dat iets in beweging zet. Of beter gezegd: kan zetten. Eén van de filmpjes die we in het leiderschapstraject gebruiken is van Jan Bommerez.

Omgaan met emoties
Hoe heb jij geleerd om te gaan met emoties? Denk daar eens over na voordat je verder leest. Herken je één of meerdere van de volgende strategieën?

  • De emoties onderdrukken: ‘dit komt nu niet uit. En straks ook niet’
  • De emoties direct manifesteren door ze op anderen te projecteren: ‘jij bent de schuld van dit alles. Als jij dat niet gedaan had, dan …’
  • De emoties wegredeneren: ‘dit heeft iedereen wel eens. Zo raar is dat niet’
  • Ons identificeren met de emotie: ‘dat ben ik. Zo ben ik nu eenmaal’

Deze strategiën helpen je niet. Sterker nog: op deze manier werken de emoties eerder als potentieel ontploffingsgevaar zoals ik in de beeldspraak met benzine gebruikte. Je vindt op internet veel als je wilt weten hoe je als manager met emoties van je medewerkers omgaat. Maar hoe ga je om met die van jezelf? Ben jij een robot op je werk? Of ben je juist labiel en ontplof je om niks. Of hoeft er maar íets te gebeuren om je tranen op te roepen?

passievol leven

Persoonlijk leiderschap
Ga uit je hoofd en in je gevoel. Dat maakt je mens. Dat maakt dat je er vol in zit. Dat maakt dat je met passie leeft en werkt. Dat maakt dat mensen (in) je geloven. Dat maakt je echt, authentiek. Vind je dat spannend? Dat is het ook. Zeker als je dat niet gewend bent. En al helemaal als je een inhaalslag moet maken. Want die oude onderdrukte emoties willen er ook nog steeds uit. En die zien hun kans om mee te ontsnappen met de actuele emoties. Daardoor loop je het risico dat je te heftig reageert gezien de situatie. Je kúnt er ook voor kiezen om jezelf te blijven beperken en je gevoel weg te drukken. Dat is niet zo spannend. Daarmee mis je echter ook de “leuke spanning”. Dat kan natuurlijk jouw keuze zijn. Realiseer je dan wel dat al die onderdrukte emoties er ooit wel uit komen. En dan kan het zijn dat ze je lam leggen. In mijn werk kom ik ze bijna dagelijks tegen met symptomen als: migraine, uitvalverschijnselen, slechte (of geen) relaties (partner / kinderen), “vage klachten”. En dat allemaal als prijs voor jarenlang stabiel leven….

Wil je ervoor kiezen om aan jouw passie te werken? Ik help je graag op weg. Maken we binnenkort een wandeling tijdens een goed gesprek?

passie

Ik wens je veel passie (ook op de werkvloer)!

Marc

Ik kan niet tegen complimenten

Ik kan niet tegen complimenten” zei mijn dochter (11 jaar) vorige week tegen me. Kritiek vindt ze veel makkelijker. In eerste instantie begreep ik daar niets van. Na een open en verbindend gesprek hebben we er allebei wat van geleerd. Graag wil ik dit nieuwe inzicht met je delen. Ik zie – nu ik dit weet – veel meer voorbeelden van mensen die het lastig vinden om een welgemeend compliment te ontvangen. Eén ervan kijkt me aan als ik voor de spiegel sta. En jij? Kan jij complimenten echt ontvangen?

complimenten
“Ik kan niet tegen complimenten” verder lezen

De geheimen van een goede relatie (ook zakelijk!)

Je hebt een relatie” zeggen we in Nederland. Maar daar klopt niks van. Een relatie heb je niet. Relateren is een werkwoord. Helaas eentje die we zelden gebruiken. En ik ken dan ook te weinig mensen die relateren en teveel mensen die een relatie hebben. En die relatie valt dan na verloop van tijd vaak best tegen. Gelukkig hebben ze dit zelf vaak (nog) niet in de gaten. Maar wanneer ze daar dan wel achter komen….. Relateren is in theorie echter heel simpel. Maar net als koorddansen – wat ook in theorie heel simpel is – blijkt de uitvoering toch wat complexer.

image

“De geheimen van een goede relatie (ook zakelijk!)” verder lezen

Ik heb jou niet nodig

Ik vermaak me prima, ook zonder jou. Ik heb niemand echt nodig. Sterker nog: ik heb nagenoeg niets nodig. Ik red me wel. Maak je om mij maar niet druk. Ik kan alles aan. I’m a survivor! Precies. Ik overleef hoe dan ook.
Maar ergens begon het te knagen. Ik voelde ergens een gemis… In dit artikel deel ik in een vogelvlucht mijn transformatie. In de hoop dat jij er iets in herkent en er je voordeel mee kunt doen.

(over)leven
“Ik heb jou niet nodig” verder lezen