Bang voor gezichtsverlies

Sta je voor een lastige keuze? Moet je vasthouden aan je positie binnen het bedrijf waar je werkt, ergens wel wetend dat je hier niet goed tot je recht komt? Of doe je “een stap terug” en ga je (weer) datgene doen waar je plezier uit put en waar je in je kracht staat? Beide keuzes hebben voordelen maar zeker ook nadelen. Veelal wordt de keuze uitgesteld (en van uitstel komt…..) uit angst voor de negatieve gevolgen. Gezichtsverlies is daarin een belangrijke speler. In dit artikel leg ik uit waarom ik denk dat dat een drog-argument is.

 

verandercurve

 

“Bang voor gezichtsverlies” verder lezen

Over je toeren werken

Ambitieus – je moet je bijna schamen als je het niet bent. Genoegen nemen met iets beneden je niveau? Dat is toch “not done”. We moeten dus allemaal carrière maken. Voor de wereld en ook voor onszelf natuurlijk. Maar wanneer is het voldoende? Wanneer ben je tevreden? En hoe bepaal je dat je aan je grens zit? Trek je door, of werk je jezelf over de toeren?

 

toerenteller maximum toeren

“Over je toeren werken” verder lezen

Emoties op de werkvloer zijn onprofessioneel

Huilen op je werk. Of boos worden. Je frustraties uiten. Dat is onprofessioneel en kan natuurlijk niet. En al helemaal niet als je een verantwoordelijke (of leidinggevende) rol hebt. We horen stabiel en voorspelbaar te zijn. Collega’s en klanten moeten weten wat ze aan je hebben en wat ze kunnen verwachten. Dan ben je pas professioneel. Die emoties hou je maar in de hand. Of stel je uit. Of uit je maar ergens anders. Maar emoties uiten op de werkvloer is onprofessioneel!

emoties uiten

Voelen is lastig
Ik ben opgeleid aan de Koninklijke Militaire Academie als beroepsofficier bij de Landmacht. Een typisch beroep waarbij voelen “onhandig” is. In tijd van oorlog neem je niet even de rust om stil te staan bij het overlijden van een dierbare. Of ga je niet even op een bankje zitten omdat je een beetje last hebt van een blaar op je hak. Ik heb dus geleerd om mijn gevoel “uit te zetten”. Erg handig, want daardoor kon ik veel meer aan dan “een normaal mens”, was ik als onderdeel van de grote machine betrouwbaar en voorspelbaar. Voelen is lastig omdat het zich niet laat plannen en sturen. Maar ik had niet geleerd hoe het werkte om het voelen weer “aan te zetten”. Ik was letterlijk afgestompt en een robot geworden. Gelukkig is dat jaren na het vertrek bij defensie nog goed gekomen. Helaas zie ik echter ook in het bedrijfsleven veel leidinggevenden die niet mogen voelen…..

Boos worden beschadigt relaties
Als leidinggevende leer je hoe je in bepaalde situaties moet reageren. Hoe reageer je op iemand die boos wordt of iemand die zijn werk niet naar behoren doet? Wat doe je als je geduld op de proef wordt gesteld? Wat doe je met een klant die ten onrechte van alles van je verlangt en nooit tevreden is, wat je ook doet? Allemaal reacties uit het boekje die maken dat je leert om een stabiele, effectieve en voorspelbare “professional” te zijn. En boos worden? Dat doe je dus niet. Overigens niet alleen als manager. In onze cultuur lijkt te gelden: Boos worden is not done omdat je daarmee een relatie beschadigt. Wat mij betreft is dat één van de meest beperkende overtuigingen die ik in mijn coachings tegenkom. In een eerder bericht schreef ik al over confronteren versus conflicteren. Hoe anders gaan zuid-europeanen daarmee om? Die mogen zich lekker laten gaan. En de keerzijde daarvan is dat zij leven met passie en temperament. Weinig “robot-gedrag”. Misschien is dat wel onderdeel van “leven als God in Frankrijk”.

god in frankrijk

Leven met passie
Ik verzorg op dit moment (in samenwerking met Blanchard) een groot leiderschapstraject. In dat traject wordt veel aandacht besteed aan het managen van veranderingen. En dat gaat over mensen. Dat gaat over passie. En dat gaat dus vooral over emoties. In mijn eigen woorden zijn emoties de bron van intrinsieke motivatie. Emoties vormen een vat vol potentiële energie. Maar net als een tank vol benzine, heb je niets aan die energie als je er niet goed mee omgaat. Benzine kan gevaarlijk en explosief zijn. Maar het kan ook een auto voortbewegen. Zo werkt het ook met emoties. Kijk eens goed naar het woord: e-motie. Motie betekent “beweging”. Ik zie een emotie als een persoonlijk gevoel dat iets in beweging zet. Of beter gezegd: kan zetten. Eén van de filmpjes die we in het leiderschapstraject gebruiken is van Jan Bommerez.

Omgaan met emoties
Hoe heb jij geleerd om te gaan met emoties? Denk daar eens over na voordat je verder leest. Herken je één of meerdere van de volgende strategieën?

  • De emoties onderdrukken: ‘dit komt nu niet uit. En straks ook niet’
  • De emoties direct manifesteren door ze op anderen te projecteren: ‘jij bent de schuld van dit alles. Als jij dat niet gedaan had, dan …’
  • De emoties wegredeneren: ‘dit heeft iedereen wel eens. Zo raar is dat niet’
  • Ons identificeren met de emotie: ‘dat ben ik. Zo ben ik nu eenmaal’

Deze strategiën helpen je niet. Sterker nog: op deze manier werken de emoties eerder als potentieel ontploffingsgevaar zoals ik in de beeldspraak met benzine gebruikte. Je vindt op internet veel als je wilt weten hoe je als manager met emoties van je medewerkers omgaat. Maar hoe ga je om met die van jezelf? Ben jij een robot op je werk? Of ben je juist labiel en ontplof je om niks. Of hoeft er maar íets te gebeuren om je tranen op te roepen?

passievol leven

Persoonlijk leiderschap
Ga uit je hoofd en in je gevoel. Dat maakt je mens. Dat maakt dat je er vol in zit. Dat maakt dat je met passie leeft en werkt. Dat maakt dat mensen (in) je geloven. Dat maakt je echt, authentiek. Vind je dat spannend? Dat is het ook. Zeker als je dat niet gewend bent. En al helemaal als je een inhaalslag moet maken. Want die oude onderdrukte emoties willen er ook nog steeds uit. En die zien hun kans om mee te ontsnappen met de actuele emoties. Daardoor loop je het risico dat je te heftig reageert gezien de situatie. Je kúnt er ook voor kiezen om jezelf te blijven beperken en je gevoel weg te drukken. Dat is niet zo spannend. Daarmee mis je echter ook de “leuke spanning”. Dat kan natuurlijk jouw keuze zijn. Realiseer je dan wel dat al die onderdrukte emoties er ooit wel uit komen. En dan kan het zijn dat ze je lam leggen. In mijn werk kom ik ze bijna dagelijks tegen met symptomen als: migraine, uitvalverschijnselen, slechte (of geen) relaties (partner / kinderen), “vage klachten”. En dat allemaal als prijs voor jarenlang stabiel leven….

Wil je ervoor kiezen om aan jouw passie te werken? Ik help je graag op weg. Maken we binnenkort een wandeling tijdens een goed gesprek?

passie

Ik wens je veel passie (ook op de werkvloer)!

Marc

Jij versie 4.0

Waarschijnlijk ken je wel het verschijnsel “groeipijnen” bij kinderen.  Maar die groeipijnen – die niet alleen lichamelijk maar ook mentaal zijn – houden  niet na onze jeugd op. In je leven ken je meerdere momenten waarop je in een relatief korte tijd een relatief grote verandering doormaakt. Zo’n moment is een transitie of transformatie. En dat gaat altijd gepaard met pijn. Wil je weten waarom? En hoe je daarmee kunt omgaan? Lees dan verder


“Jij versie 4.0” verder lezen

Opgeven? Of kiezen om te stoppen…

Ik schreef eerder al over falen en feedback, één van de vooronderstellingen van NLP. Vandaag ontving ik een reactie van een lezer die aangaf dat hij vaak refereert aan een uitspraak van Winston Churchill: Never, never, never give up. Ik zie herkenning in deze uitspraak mbt mijn coachingsgesprekken.

“Opgeven? Of kiezen om te stoppen…” verder lezen

Een goed begin is het halve werk

Ik deelde vorige week via LinkedIn al een interessant artikel over het energiek starten van je dag. Het inspireerde mij om dagelijks met 5 Tibetanen op te staan. En dat bevalt me erg goed! Vandaag kwam ook nog eens een onderzoek van IKEA “voorbij” over dit onderwerp. Dat was voor mij “het teken”om hieraan een kort artikel te wijden.

tegeltje jezelf foppen

 

“Een goed begin is het halve werk” verder lezen

Roofbouw: je kunt niet compenseren…

Veel mensen zijn er een kei in om zichzelf tot het uiterste te pushen. Daarbij is de categorie van leidinggevenden (managers, directeuren, executives, eigenaren) m.i. er één met bijzondere kenmerken. Zij hebben er namelijk hun beroep van gemaakt om vooral met anderen bezig te zijn en zodoende hun eigen grenzen niet te (hoeven) voelen. Eén ding hebben zij echter niet in de gaten: je kunt de roofbouw die je op jezelf en je omgeving pleegt niet compenseren.

 

“Roofbouw: je kunt niet compenseren…” verder lezen